By :
Comment : 1

Korea en eindelijk last van een jetlag

Marijke (fluitist) en ik zijn inmiddels twee weken in Zuid-Korea en zijn er vandaag achter gekomen dat de jetlag heeft toegeslagen. De eerste dagen konden we makkelijk om 1 á 2 uur ’s ochtends naar bed en er de volgende ochtend om 8 uur weer fris en fruitig tegen aan; maar nu worden we elke ochtend met een opgeblazen hoofd en veel gekreun wakker.

Gelukkig heerst er sinds een jaar of zes een broodrage in Korea en kun je overal bakkers vinden met namen als; ‘Paris Baguette’, ‘Paris Croissant’, ‘Tout les Jours’ en ‘Fresh Bakery’. Hier kopen wij gretig het meest ongezonde zachte en zoete brood om lekker te kunnen toasten en met marmelade of pindakaas te besmeren. Helaas is er alleen zacht en wit brood te krijgen, als het al een beetje donkerder is dan lijkt het nog steeds op een casino wit en ik denk dat alleen Nederlandse kindertjes het hier geweldig zouden vinden want korsten afsnijden is echt niet nodig. De ‘Coffee Companies’ reizen hier ook de pan uit, je ziet overal nieuwe koffie-ketens. Ze doen nog niet aan de soja-cappucino’s dus ik ben overgelaten aan Starbucks of de ‘Americano’s’; heet water met één shot espresso erin en dat is acceptabel.

Ons eerste concert vond plaats in Gwang Ju City, een metropool ongeveer drie uur rijden ten zuiden van de hoofdstad Seoul. Het concert werd gegeven in de lobby van een privé-ziekenhuis gespecialiseerd in de detectie en behandeling van schildklier-kanker. Het bevond zich in een flatgebouw met veel reclame op de voorgevel en ikzelf zou nooit hebben bedacht om op die plek een ziekenhuis te realiseren maar in Zuid-Korea vind je zelfs nog bakkers naast advocatenkantoren op de vierde verdieping van wolkenkrabbers.

Om te beginnen moesten Marijke en ik onze concertkleding aantrekken -dit omdat de zusters waarschijnlijk niet wilden dat de baas van het ziekenhuis ons in reiskleding zou zien-. Ji Sun en Hyejin waren namelijk al in concertkledij. Toen we er eenmaal acceptabel uitzagen werd de baas erbij gehaald en kregen wij een tour door het ziekenhuis dat zich op één verdieping bevond en een eigen bloedlab., sonografie-kamer, röntgen-kamer, behandelkamer, recovery-zaal en 27 privé kamers had -voor de rijkere Koreaan waarschijnlijk-. Als eerste kregen we het bloedlab te zien en er werd meteen meegedeeld dat wij allen een gratis bloedtest en sonografie zouden krijgen om onze schildklier te controleren -een chique en duur cadeau in Korea-! Marijke en ik uiteraard in lichte paniek: “nee, geen prik!”. Dus kregen wij alleen de sonografie maar Ji Sun en Hyejin namen maar al te graag een gratis schildklier-onderzoek aan en bij hen werd een bloed-monster afgenomen en meteen onderzocht. We hadden binnen anderhalf uur een voorlopige uitslag en na het concert de volledige uitslag: geen extreem rare dingen gelukkig. Het concert duurde een uur en Ji Sun deed de presentatie op uitstekende wijze, het is een echt podiummonster en ik was erg onder de indruk. De dokters zijn ook nog zo vriendelijk geweest om ons avondeten te verzorgen, het waren heerlijke sandwiches van ‘Paris Baguette’ en ze wisten zelfs dat ik vegetariër was!

De mensen hier in Korea zijn erg aardig en gastvrij en je kan de vreemdste aanbiedingen en uitnodigingen verwachten. Marijke en ik hadden al snel door dat nee zeggen bijna niet kan, het wordt vaak als een belediging opgevat.

De dagen daarna hebben we veel geoefend, de bedoeling was dat we alleen ’s ochtends zouden oefenen maar we kregen drie dagen geleden te horen dat de burgemeester van Suwon City aanwezig zal zijn bij het zogenaamde ‘kleine concertje’ in het ziekenhuis aldaar. Een voorbode was waarschijnlijk dat het programma voor dit ‘kleine concertje’ moest worden omgegooid, de directeur van het ziekenhuis had anderhalve week geleden met Ji Sun (organisator en pianiste) contact opgenomen met de wens geen filmmuziek ten gehore te brengen maar alleen klassieke muziek en daarom moesten er nog even 3 nieuwe stukken in worden geramd; “CHILL!!!” zoals Godelieve zou zeggen. Die nieuwe stukken zijn ontzettend leuk maar hebben wat meer ‘gaar-tijd’ nodig, van die ‘gaar-tijd’ hebben we nu te weinig dus wordt het een kwestie van opperste concentratie.

Woensdag hadden wij ons tweede concertje in -wederom- een privé-ziekenhuis maar dan een heel groot ziekenhuis in Seoul. We speelden, speciaal voor mensen met een geestelijke handicap, een licht muziek programma. Het leuke was dat velen van hen ook muziekles in dat ziekenhuis krijgen en dus lekker meededen. Het was voor mijn viool wel de vreselijkste tijd van zijn leven, het was zo ontzettend vochtig dat er allemaal mini-druppeltjes op mijn viool kwamen en ik zweette me ook te pletter.

Het is officieel: ik heb voor in mijn vioolkist een vochtvreter gekocht die ze bij de supermarkt verkopen, het schijnt zo te zijn dat alle violisten die hier in de regentijd gebruiken. Het voelde eerst niet fijn; zo’n Gamma/Praxis-ding in m’n vioolkist maar het werkt heel goed en er zijn geen nieuwe lak-veranderingen opgetreden gelukkig.

 

ziekenhuis eten!! Ik geloofde het ook niet

ziekenhuis eten!! Ik geloofde het ook niet

Omdat concert ’s ochtends plaats had konden Marijke en ik nog de hele dag tourist-shoppen in Insadong. Zie hieronder mijn eerste buit.

Schoonschrijf-penceel, twee business-cardholders en een handgemaakt spiegeltje

Schoonschrijf-penseel, twee business-cardholders en een handgemaakt spiegeltje

O wat is alles daar toch mooi met al dat parelmoer. Ik hou eigenlijk niet van bling bling maar dit is wel erg mooi en erg leuk als cadeautje voor iemand, ga maar wensen!

Het is daar een echte tourist-trap en ik zag zelfs Europeanen en Amerikanen, eindelijk. Ik heb ook een heerlijk broodje rode bonen poep gegeten, zo heette dat broodje (geen zorgen). In Korea kan je heel veel traditioneel snoep kopen dat van zoete rode bonen is gemaakt of ze in ieder geval bevat, het proeft net zoals chocola. Ik weet uit ervaring dat als je een rode bonen-waterijsje eet, je de rest van de dag niets meer hoeft te eten, het is werkelijk waar een volledige maaltijd.

Dit moest gewoon een keertje en is zo geslaagd dat het nog vaker zal gebeuren maar dan gekker

Dit moest gewoon een keertje en is zo geslaagd dat het nog vaker zal gebeuren maar dan gekker

PIC_0126 (800x600)

Nu nog het ultieme touristen-paradijs in Insadong.

Winkelcentrum met de leukste en meest trendy shops, ook heel leuk voor Koreaanse toeristen en locals.

Winkelcentrum met de leukste en meest trendy shops, ook heel leuk voor Koreaanse toeristen en locals.

Jongno (sam) Ga2 (800x600)

About the Author
  1. Godelieve Reply

    Yo Jasmijn, chille blog (kijk, ik kan die twee woorden gewoon in 1 echte zin gebruiken, het komt nog wel goed met ons)! Sterkte met de jetlag, al helemaal nu de Soy Lattes niet zo makkelijk te krijgen zijn. Even afkicken, na Bloomington. Misschien toch maar eens overgaan op groene thee? 😉

Leave a Reply

*

captcha *