By :
Comment : 0

Op het nippertje

Dag mensen,

Dit bericht begin ik graag met het uiten van mijn allergrootste dank aan Stieneke Voorhoeve-Poot en Sonja (oud-leerling die ook mee is). Waarom? Omdat dankzij de nierbekkenontsteking van Sonja en de absolute wil van Stieneke -die samen met mij en Godelieve (dochter van Stieneke) op een andere vlucht zaten dan de 14-jarige Sonja- haar op tijd op Indianapolis op te kunnen vangen, wij elke gigantische douane rij hebben kunnen overslaan. Dat betekent dat wij vóór de Amerikanen door Customs mochten en er stonden er heel veel, mijn ruwe schatting is 200 man exclusief de gigantische rij buitenlanders om de hoek. Ook op London Heathrow zijn we dankzij mijn paniekblik legaal voorgedrongen waarna ik als één van de gelukkige een frisk-search kreeg. Dit houdt in dat ik en mijn spullen helemaal door de mangel gingen en raad eens….. ik mocht in Chicago precies hetzelfde ondergaan alleen deze keer met een iets chagrijniger persoon als onderzoeker en er werden zelfs speciale stukjes stof -die erg goed poeders en andere stofjes aantrekken- over mijn vioolkist en rugtas gewreven en daarna in een drugs-detector gestopt om te kijken of ik ooit drugs heb gesmokkeld.
Wat bleek nu; om de twintig mensen die een boardingpas krijgen, krijgt iemand op zijn boardingpas SSSS geprint. Dit houdt in dat jij een willekeurig ‘slachtoffer’ bent voor het preventief fouilleren en doorzoeken van jouw handbagage. Ik was dat dus twee keer.

Het was vreselijk en ik heb peentjes gezweet, geloof me als ik zeg dat twee uur overstaptijd echt veel te weinig is als je naar de USA vertrekt. Gelukkig is het hier heerlijk weer, ongeveer 32 graden met een heerlijke warme wind. Ik zei zojuist nog tegen Godelieve: “ik was vergeten hoe verrukkelijk warme wind aanvoelt”. Uiteraard is er meteen een onweersbui (zonder tornado) langs gekomen om mij even wakker te schudden en de Nederlanders niet te jaloers te maken. Ik verheug me op het eerste tornado-alarm, het is namelijk altijd erg gezellig in de kelders behalve als er ééntje dichtbij komt, meestal blijven ze buiten Bloomington.

Ik wil verder nog even vertellen dat ik in een huis slaap waar de deuren altijd open zijn en dat ik hoop dat dat in Nederland ook weer eens kan, het is een tikkie eng maar wel bevrijdend op een bepaalde manier.

Ik heb nog geen Cicada gezien of gehoord, ze zijn al wel aan de East-coast gespot maar ik zit in de Mid-west.

Mijn volgende blog gaat over de meest geniale downloadbare tuner ooit en over Richard Aaron.

Hier waren we nog vrolijk

Hier waren we nog vrolijk

About the Author

Leave a Reply

*

captcha *