By :
Comment : 2

Richard Aaron en zijn i-pad, deel 1

De eerste twee dagen van mijn verblijf in Bloomington zijn zeer verrassend geweest, de violinteacher’s retreat zou pas op 28 Juni beginnen en ik verwachtte de eerste dagen alleen mijn viool zes uur per dag te bespelen. Gelukkig was de ‘Summer String Academy’ -vier weken hardcore muziekkamp voor strijkers- op 23 Juni begonnen en daarom waren er al zeer veel interessante en beroemde docenten/musici aanwezig zoals Richard Aaron.

Richard Aaron is een al’om geroemd cellist en cello-docent. Per jaar geeft hij ongeveer 600 verschillende cellisten les. Helaas is hij dit jaar maar twee dagen aanwezig geweest omdat hij aan het beroemde Aspen Music Festival meedoet, hier zet het aanstormend talent zich op de kaart. De twee dagen dat ik hem heb kunnen meemaken -onder lichte dwang van Stieneke Voorhoeve-Poot waarvoor ik haar nu uiteraard zeer dankbaar ben- heb ik ontiegelijk veel geleerd.

Richard Aaron heb ik zien lesgeven in een klein lokaaltje met drie zeer nerveuze cellisten die één voor één een openbare les van hem zouden krijgen. Ik kan zeggen dat ik nog nooit zo makkelijk drie uur lang geconcentreerd heb kunnen observeren, die man heeft het bespelen en fris houden van de concentratie van anderen volledig onder controle.
Bij de eerste celliste luisterde hij aandachtig en toen zij klaar was adviseerde hij haar om op IMSLP -gratis website met de bladmuziek van miljoenen muziekstukken- te zoeken naar korte mooie romantische cello-stukken die zij binnen vier weken uit het hoofd kan voorspelen op de laatste recital-dag van de ‘Summer String Academy’. Dit advies geeft hij naar eigen zeggen omdat kinderen meestal denken dat ze binnen deze cursus een heel eerste deel van een nieuw concert of sonate kunnen afwerken en dat is niet realistisch voor de meesten. Vooral omdat het stuk dan afgeraffeld wordt vanwege het korte tijdsbestek. Richard Aaron -en vele anderen met hem- stelt dat je in een cursus als deze veel meer leert en veel meer plezier beleeft aan het studeren en afwerken van een paar mooie korte muziekstukken van één á twee bladzijden, bovendien zijn er honderden cello-stukken te vinden op IMSLP. Hij vertelde dat hij al meerdere malen cursus-studenten van hem de opdracht gegeven heeft om wat onderzoek te doen naar onbekende cello-stukken op IMSLP en werkelijk waar, elke student kwam met een ander stuk naar de volgende les.
Het volgende wat hij met de celliste deed is verschillende studeertechnieken en oefenmethodes doornemen. De desbetreffende celliste had een ritmisch- en stokindeling probleem. Hij vertelde haar hoe zij dat het beste kan studeren namelijk door elke noot op te delen in stop-streken van een kleinere nootwaarde (in dit geval 16-den noten, behoud uiteraard de juiste streekrichting in een langzaam maar strak tempo), hierdoor bereidt zij de stok-indeling en stoksnelheid voor en wordt het ritme duidelijker. Hij zei: “de eerste dag denk je aan stok-indeling, de tweede dag denk je aan muzikaliteit”. Stok-indeling is wiskunde, ben je slecht in wiskunde dan is de kans groot dat het maken van een goede stok-indeling niet zo makkelijk voor je is.

De tweede celliste die speelde had volgens hem het meeste talent -zei hij achteraf tegen Stieneke en mij-. Wat hij erg jammer vond was dat zij al 16 jaar was en niet alle Popper- en Piatti-etudes had gespeeld en dat kon hij heel erg goed horen; er waren duidelijk gaten in haar spel. Volgens hem heeft zij veel tijd verloren, ik schrok me uiteraard te pletter want ik vind 16 jaar heel jong en zij speelde vrij goed en zeer muzikaal voor haar leeftijd. Op dit soort momenten merk je hoe hard de muziekwereld kan zijn en dan is dit nog maar een kleine opmerking. Dit meisje heeft technische tekortkomingen, speelde erg mooi maar bracht de muziek niet met de juiste energie over op het publiek dat om haar heen zat, hij gaf haar daarom de opdracht om elk van ons 15 seconden aan te kijken. Daarna vroeg hij haar of ze verschillen aan ons had opgemerkt. Zij antwoorde daarop: “ja, leeftijd, haarkleur, lengte”. Richard Aaron doelde op iets anders; namelijk onze energie. Had zij bij elk van ons een andere energie gevoeld en kon zij die ook op de cello laten horen op specifieke plekken in het stuk. Ik vond dat een zeer bijzondere opdracht en vond ook haar initiële reactie heel ontwapenend.
Het meisje had zelf ook nog een vraag omdat zij erg veel last had van haar ‘double-jointedheid’ -hyperflexibiliteit in bepaalde gewrichten-. Het eerste wat Richard Aaron zei was dat er absoluut geen probleem met hyperflexibiliteit bestaat dat niet met spierversterkende oefeningen is te verhelpen. Het enige wat je moet doen is de spieren versterken, in dit geval ging het om haar linker duim die doorknakte in de duim-positie (met de duim op de toets als standaard voor de hand in hoge posities). Zijn remedie: elke dag linkerhand-pizzicato op de A-snaar doen met allerlei verschillende vingerpatronen.

De laatste cellist was een zeer verkrampte jongen die de laatst paar weken door zijn oom -die in het Pacifica-kwartet cello speelt- door de mangel van het ‘Elgar cello concert’ was gehaald. De rug, nek, armen, handen en vingers waren compleet verkrampt als hij speelde. Hierop liet Richard Aaron een filmpje op zijn i-pad zien van één van zijn leerlingen op de Juilliard School of Music; Serena Zhang (ook geroemd concertpianiste en nog maar 16 jaar jong). Het was geniaal, ze speelde het snelste cello-stuk wat ik ooit heb gehoord (vergeten welk stuk) maar wat een los hoofd had die celliste! Ongelooflijk, heerlijk ontspannen armen en rug en ook haar nek was nooit lang in dezelfde positie zelfs al speelde zij in de hoogste regionen van haar cello.
Als opdracht moest de jongen op zijn rug liggen met de cello tussen zijn benen geklemd en een paar losse snaren strijken nadat hij met zijn hele rug de vloer had gevoeld en zijn hoofd ontspannen op de grond liet liggen. Zijn schouders moesten ook zoveel mogelijk met de zwaartekracht naar achteren. Toen de cellist op dat moment streek was het verschil in klankvolume en klankkleur al ongelooflijk groot. Toen hij eenmaal weer rechtop op een stoel zat gaf Richard Aaron eerst alle moeders ter wereld een veeg uit de pan omdat het zeggen van “zit rechtop” tegen je kind echt heel fout is aangezien ze dan hun spieren gebruiken om rechtop te gaan zitten die omdat ze na een paar minuten stijf en moe worden toch weer inzakken. Het gaat om hoe je ademt! Als jij 10 minuten zeer goed op je adem let terwijl je vanuit je meest natuurlijke ‘inzakpositie’ bent begonnen, zit je na die 10 minuten op de meest natuurlijke manier die jij je kan voorstellen. Rechtop zitten is onnatuurlijk, wees wie je bent en let op je adem want dan wordt je vanzelf langer.

Aaron_Richard

About the Author
  1. anna rais de grave Reply

    Wat een goed verhaal, hier kan iedereen wat van leren!

  2. Godelieve Reply

    Wat een mooie blog, Jasmijn!

Leave a Reply

*

captcha *